Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

μου είπε να γράψω γι' αυτά τα βράδια




Πριν το χείλος, ξανά
στο γαμημένο μεταίχμιο
μιας καθαρής εφηβείας και μιας θολής
ενηλικίωσης.
Θα πεθάνουμε
και θα 'χεις κόψει τα μαλλιά σου
και θα 'χουν μακρύνει
κι ακόμα δε θα 'χω ξυπνήσει βλέποντάς τα λυμμένα.
Θα πεθάνουμε
και δε θα 'χουμε ψάξει για σπίτι
-κανα διώροφο στον Πειραιά-.
Θα πεθάνουμε και δε θα 'χεις καταλάβει
πως εννοούσα κάθε πρόταση γάμου.
Θα πεθάνουμε και κάποια γράμματα
δε θα 'χουν φτάσει στην ώρα τους.
Θα πεθάνουμε και θα στηθώ γυμνόστηθη
στο απόσπασμα
γιατί αν πεθάνουμε
τα οστά μου δε θα έχουν ουσία.
Θα πεθάνουμε κάτω από το
αυστηρό σου βλέμμα
την αποδοκιμασία
και το σκίσιμο μιας γλώσσας
μιας καρδιάς
ενός αστεριού
κι ενός δρόμου. 

Παρασκευή, 28 Ιουλίου 2017

Ετοιμαζόμενη




Το κεφάλι έπεφτε
βούλιαζε
μάτια ανοιχτά, πλακάκια στο ταβάνι
μάτια κλειστά, αστέρια στο κενό
Το κεφάλι χτυπούσε
στο μάρμαρο
Οι γόβες χτυπούσαν
τις φτέρνες
Το φως χτυπούσε
τα βλέφαρα
και τα 'κλεινες, τα 'κλεινες, τα 'κλεινες
παρακαλώντας να πεθάνεις
"Όχι, μην κοιμάσαι! Ξύπνα!"
Ανάθεμά σας
ένα τραμπολίνο χρειάζομαι
μια καρφίτσα
και λίγο καθαρό αέρα

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

to the void



Όλα ξεκινάνε από σπειροειδείς κόρες
συνεχίζουν με σπειροειδείς οργασμούς
και όταν νομίζεις
ότι όλα τελείωσαν
κάποιος κάπου
καταριέται τα μάτια σου,
κι επιστρέφουμε στην ανυπαρξία.
Αν φύγεις, πού θα πας;
Θα φύγω, κι έννοια σου
ξέρω.
Ελπίζω να χαθείς
γιατί αν βρεις το δρομο
μακριά μου
την κάτσαμε
-την έκατσα, δηλαδή.
Την κάτσαμε ομαδικώς, μικρή.
Αν και,
ο δρόμος κόπηκε
"τεχνικά έργα", ξέρεις.
Κάγχασε.
Όλοι χτίζουν πράγματα
και μόνο εγώ φοβάμαι
να γκρεμίσω.
Και το καταραμένο το σύμπαν
πώς θα συνεχίσει να γυρνά
αν δεν είμαστε εμείς
εκεί
να το περιστρέφουμε;

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Ο νόμος της αναπλήρωσης



Όταν εσύ φύγεις
όταν ο μπαμπάς πεθάνει
όταν εγκαταλείψω το σπίτι
το μόνο που θα μείνει πίσω
θα 'ναι η γυάλα με
τα γέρικα ψάρια
η μούχλα, οι ακαθαρσίες, η βρωμιά του νερού.
Θα κολυμπούν θλιμμένα
διότι -τελικά- δεν τους έλειψε ποτέ η μνήμη.
Έπρεπε μόνο να το καταλάβετε νωρίτερα.
Ίσως όμως -ξανά- να μην ήθελαν να σας ανοιχτούν
κι όλο αυτό το μπέρδεμα
να ήταν επιλογή τους.
Με διάλεξαν;
Μπα -απλώς ήμουν εκείνη που τα τάιζε.
Αν και, επιμένω
δεν μπορουσα να κοιμηθώ δίχως φως
μήτε αυτά να ζήσουν στο σκοτάδι.
Ήθελα σιωπηρή παρέα
κι αυτά κάποιον να τα φροντίζει.
Κατάλαβες;

Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

Ανάρρωση σπονδύλου




Ραγίζει  το ποτήρι,
σπάει κι ο ουρανός
-το λαμπερό στερέωμα
προσγειώθηκε στα κεφάλια μας
γεμίζοντας τον κόσμο
χαρμάνια καφέ
και πέτρες νεκρές, σβηστές, άχρωμες
όσο το βότσαλο σαν βγει απ' το νερό.
Δολοφονήθηκε η ομορφία
για πλάκα
κατά λάθος
για χάρη ενός ξυπνήματος
και μιας υπερτροφικής παιδικής ματαιοδοξίας.

Κυριακή, 7 Μαΐου 2017

φλυνάφ #1



Καμιά σου σχέση δεν είναι αμιγώς σεξουαλική,
μοναχά με την κυβέρνηση
Άσε με, κλέβω ξανά
Καμιά μου σχέση δεν είναι αμιγώς πλατωνική,
μόνο επαναλαμβανόμενα θριαμβευτικά μοτίβα
αποτυχημένες κινήσεις ματ
και ζάρια
που τα σφίγγω στην παλάμη
πιο έντονα, πιο πολύ, πιο επίπονα
για να μου ανήκω
Αφού και ο χρόνος και ο τόπος
είναι γι' αυτά τα πράγματα, νεκρή μου Κατερίνα
Οι νύχτες που ξεκίνησαν πρωί
οδηγούν σε ύπνους που τελειώνουν βράδυ
Άλλη μια μέρα χαμένη.

Κυριακή, 16 Απριλίου 2017

Ρέκβιεμ




Στην τσάντα της βρέθηκαν
δύο (2) τετράδια πολυγραφικού περιεχομένου
ένα (1) βιβλίο αδιαφόρου περιεχομένου
ένα (1) πορτοφόλι
ένας (1) αναπτήρας.
Αυτή τον σκότωσε.
Το 'γραψαν στα μανταλάκια - "ΕΝΟΧΗ"
κι ας μην έγινε δίκη, ψιλοπράγματα
αστική δικαιοσύνη, ψιλοπράγματα
κράτος, μπουρζουάδες, ηθική, ψιλοπράγματα.
Του τράβηξε το χαλί του χολ κάτω απ' τα πόδια
και τον άφησε να κατρακυλήσει στις σκάλες.
Το αίμα σκορπίστηκε στο πάτωμα
λιμνούλες, πλιτς πλοτς.
Κι ύστερα κάλεσε τους μπάτσους
τους χτύπησε στον ώμο
κι αυτοί απορώντας
την έκλεισαν στο ξενυχτισμένο τοπικό κρατητήριο.
Ξέχασαν, φυσικά, να της ζητήσουν ν' ανοίξει το στόμα
γιατί, αν το έκαναν, θα έβρισκαν το
κλεμμένο ξυραφάκι.
Χάραζε, λοιπόν, το δέρμα της
και με τις ξεσκισμένες της φλέβες
έγραφε ποιήματα στους τοίχους.
Λέξεις δίχως ειρμό
εικόνες από έρημες ταράτσες
κι έρημους δρόμους
κι έρημα φιλιά
και φιλιά πολυκοσμίας, αλκοολικης
τραγούδια για δράκους
ναρκωτικά
άρρωστες ιστορίες
βιβλία που δε διαβάστηκαν
πόνους σωματικούς
πόνους ανάμεσα στα πόδια, τον καρπό, τους πνεύμονες
πεταλούδες πρώτη φορά αναστημένες
παραμύθια -σκέτα παραμύθια
μπαχάρια που έβραζαν
για την ταινία που δε γυρίστηκε
για την ταινία που κανείς δεν παρακολούθησε
τα όνειρα που έμειναν άυλες ουσίες
τις ώρες που τον έπαιρνε αγκαλιά
τις φορές που του θύμωσε.
Όλα μάταια τραγούδια
που δεν την άφησαν να κοιμηθεί.
Τους ζήτησε, μοναχά, να τον κηδέψει.
Κι εκεί, πάνω απ' το μνήμα
του ψιθύρισε ένα γενναίο "συγγνώμη"
του ψιθύρισε πως όταν έβγαινε απ' τη φυλακή
θ' αναζητούσε λίγη σκόνη που να έχει τ' άρωμά του
του ψιθύρισε πως ήρθε κι άλλη γάτα στην αυλή
του ψιθύρισε πώς ο ουρανός δεν θα ήταν αρκετά μπλε ξανά
του ψιθύρισε πως ο μόνος λόγος που ζούσε ήταν
επειδή φοβόταν μια επίπονη αυτοκτονία
του ψιθύρισε πως ήταν ό,τι ομορφότερο
στη νεκρή και τη ζωντανή πλάση.
Τα δάκρυα σκορπίστηκαν στο πάτωμα
λιμνούλες, πλιτς πλοτς.