Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

ΑΝΤΙΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ




Η εξουσία συμπυκνώνεται
στο σχήμα ενός ποδιού που κινείται
νευρικά
κάτω απ' το τραπέζι
Η εξουσία φυτρώνει
στο ύψωμα της φωνής
και στην πέμπτη λάντζα
της ίδιας ημέρας
Εξουσία το οκτάωρο
το οκτάωρο που έγινε εννιάωρο
Εξουσία και το μεροκάματο
εξουσία κι ο πελάτης
εξουσία που ενώνει κάθε άκρη
του κόσμου
Η γλώσσα
οι ποιητικές λέξεις
τα σχήματα λόγου
οι μπάτσοι του Μέξικο
οι μπάτσοι της Ειδομένης
τα σφυρίγματα στο δρόμο
η οικογένεια
το τηλέφωνο που χτυπάει για μια παραγγελία
που εσύ θα φτιάξεις
που εσύ θα πλύνεις
οι μπάτσοι των Στεϊτς
όλα εξουσία είναι
Γι' αυτό κοίταξα χάμω και ψιθύρισα
σ' αγκάλιασα
και τρέξαμε μακριά απ' τους δελτάδες
αλλάξαμε μπλουζάκια
κι όταν σταμάτησα να κλαίω
σου γέλασα:
"Άρνηση"

Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

μου είπε να γράψω γι' αυτά τα βράδια




Πριν το χείλος, ξανά
στο γαμημένο μεταίχμιο
μιας καθαρής εφηβείας και μιας θολής
ενηλικίωσης.
Θα πεθάνουμε
και θα 'χεις κόψει τα μαλλιά σου
και θα 'χουν μακρύνει
κι ακόμα δε θα 'χω ξυπνήσει βλέποντάς τα λυμμένα.
Θα πεθάνουμε
και δε θα 'χουμε ψάξει για σπίτι
-κανα διώροφο στον Πειραιά-.
Θα πεθάνουμε και δε θα 'χεις καταλάβει
πως εννοούσα κάθε πρόταση γάμου.
Θα πεθάνουμε και κάποια γράμματα
δε θα 'χουν φτάσει στην ώρα τους.
Θα πεθάνουμε και θα στηθώ γυμνόστηθη
στο απόσπασμα
γιατί αν πεθάνουμε
τα οστά μου δε θα έχουν ουσία.
Θα πεθάνουμε κάτω από το
αυστηρό σου βλέμμα
την αποδοκιμασία
και το σκίσιμο μιας γλώσσας
μιας καρδιάς
ενός αστεριού
κι ενός δρόμου. 

Παρασκευή, 28 Ιουλίου 2017

Ετοιμαζόμενη




Το κεφάλι έπεφτε
βούλιαζε
μάτια ανοιχτά, πλακάκια στο ταβάνι
μάτια κλειστά, αστέρια στο κενό
Το κεφάλι χτυπούσε
στο μάρμαρο
Οι γόβες χτυπούσαν
τις φτέρνες
Το φως χτυπούσε
τα βλέφαρα
και τα 'κλεινες, τα 'κλεινες, τα 'κλεινες
παρακαλώντας να πεθάνεις
"Όχι, μην κοιμάσαι! Ξύπνα!"
Ανάθεμά σας
ένα τραμπολίνο χρειάζομαι
μια καρφίτσα
και λίγο καθαρό αέρα

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

to the void



Όλα ξεκινάνε από σπειροειδείς κόρες
συνεχίζουν με σπειροειδείς οργασμούς
και όταν νομίζεις
ότι όλα τελείωσαν
κάποιος κάπου
καταριέται τα μάτια σου,
κι επιστρέφουμε στην ανυπαρξία.
Αν φύγεις, πού θα πας;
Θα φύγω, κι έννοια σου
ξέρω.
Ελπίζω να χαθείς
γιατί αν βρεις το δρομο
μακριά μου
την κάτσαμε
-την έκατσα, δηλαδή.
Την κάτσαμε ομαδικώς, μικρή.
Αν και,
ο δρόμος κόπηκε
"τεχνικά έργα", ξέρεις.
Κάγχασε.
Όλοι χτίζουν πράγματα
και μόνο εγώ φοβάμαι
να γκρεμίσω.
Και το καταραμένο το σύμπαν
πώς θα συνεχίσει να γυρνά
αν δεν είμαστε εμείς
εκεί
να το περιστρέφουμε;

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Ο νόμος της αναπλήρωσης



Όταν εσύ φύγεις
όταν ο μπαμπάς πεθάνει
όταν εγκαταλείψω το σπίτι
το μόνο που θα μείνει πίσω
θα 'ναι η γυάλα με
τα γέρικα ψάρια
η μούχλα, οι ακαθαρσίες, η βρωμιά του νερού.
Θα κολυμπούν θλιμμένα
διότι -τελικά- δεν τους έλειψε ποτέ η μνήμη.
Έπρεπε μόνο να το καταλάβετε νωρίτερα.
Ίσως όμως -ξανά- να μην ήθελαν να σας ανοιχτούν
κι όλο αυτό το μπέρδεμα
να ήταν επιλογή τους.
Με διάλεξαν;
Μπα -απλώς ήμουν εκείνη που τα τάιζε.
Αν και, επιμένω
δεν μπορουσα να κοιμηθώ δίχως φως
μήτε αυτά να ζήσουν στο σκοτάδι.
Ήθελα σιωπηρή παρέα
κι αυτά κάποιον να τα φροντίζει.
Κατάλαβες;

Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

Ανάρρωση σπονδύλου




Ραγίζει  το ποτήρι,
σπάει κι ο ουρανός
-το λαμπερό στερέωμα
προσγειώθηκε στα κεφάλια μας
γεμίζοντας τον κόσμο
χαρμάνια καφέ
και πέτρες νεκρές, σβηστές, άχρωμες
όσο το βότσαλο σαν βγει απ' το νερό.
Δολοφονήθηκε η ομορφία
για πλάκα
κατά λάθος
για χάρη ενός ξυπνήματος
και μιας υπερτροφικής παιδικής ματαιοδοξίας.

Κυριακή, 7 Μαΐου 2017

φλυνάφ #1



Καμιά σου σχέση δεν είναι αμιγώς σεξουαλική,
μοναχά με την κυβέρνηση
Άσε με, κλέβω ξανά
Καμιά μου σχέση δεν είναι αμιγώς πλατωνική,
μόνο επαναλαμβανόμενα θριαμβευτικά μοτίβα
αποτυχημένες κινήσεις ματ
και ζάρια
που τα σφίγγω στην παλάμη
πιο έντονα, πιο πολύ, πιο επίπονα
για να μου ανήκω
Αφού και ο χρόνος και ο τόπος
είναι γι' αυτά τα πράγματα, νεκρή μου Κατερίνα
Οι νύχτες που ξεκίνησαν πρωί
οδηγούν σε ύπνους που τελειώνουν βράδυ
Άλλη μια μέρα χαμένη.